பழைய ஏற்பாட்டில் அடிமைத்தனமும் மனித உரிமைகளும்: ஒரு வரலாற்று மற்றும் வேதாகம ஆய்வு

பழைய ஏற்பாட்டை மேலோட்டமாக வாசிக்கும் ஒருவருக்கு, தேவன் அடிமைத்தனத்தை ஆதரித்தது போன்ற தோற்றம் ஏற்படுவது இயல்பு. ஆனால், பண்டைய காலத்தின் சமூகப் பொருளாதார சூழலையும், இஸ்ரவேல் தேசத்தைச் சுற்றியிருந்த மற்ற நாடுகளின் சட்டங்களையும் ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்யும்போது, வேதாகமம் அடிமைத்தனத்தை ஆதரிக்கவில்லை என்பதும், மாறாக அக்காலத்தில் நினைத்துப்பார்க்க முடியாத மனித உரிமைகளை அது நிலைநாட்டியது என்பதும் தெளிவாகிறது.
இதனைப் புரிந்துகொள்ள நாம் மூன்று முக்கிய கோணங்களில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்:

• பண்டைய அண்டை நாடுகளின் கொடூரமான சட்டங்களுக்கும் இஸ்ரவேலின் சட்டங்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்.
• பெண் அடிமைகளுக்கு வழங்கப்பட்ட சிறப்புப் பாதுகாப்புகள்.
• பழைய ஏற்பாட்டு “ஊழியக்காரன்” முறைக்கும் நவீன அடிமைத்தனத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு.

1. பண்டைய அண்டை நாடுகளின் கலாச்சாரமும் வேதாகமத்தின் தனித்துவமும்
   இஸ்ரவேலர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில், பாபிலோன், அசீரியா மற்றும் எகிப்து போன்ற பேரரசுகள் அடிமைத்தனத்தை மிகக் கொடூரமாகக் கையாண்டன. இந்த நாடுகளின் சட்டங்களோடு ஒப்பிடும்போது, மோசேயின் சட்டங்கள் (Torah) எவ்வளவு மனிதாபிமானமிக்கவை என்பதை நாம் காணலாம்.
   அ. ஹமுராபி சட்டத்திற்கு (Code of Hammurabi) எதிரான நிலைப்பாடு:
   கி.மு. 1750 அளவில் பாபிலோனில் இருந்த புகழ்பெற்ற ‘ஹமுராபி சட்டத் தொகுப்பு’, அடிமைகளை வெறும் “சொத்துக்களாக” (Chattel) மட்டுமே பார்த்தது.

• பாபிலோனிய சட்டம்: ஒரு அடிமை தப்பி ஓடினால், அவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. தப்பியோடியவனைப் பிடித்துத் தருபவருக்கு வெகுமதி அளிக்கப்பட்டது.
• வேதாகமச் சட்டம்: ஆனால், வேதாகமம் இதற்கு நேர்மாறான ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டிருந்தது. “தப்பியோடி உன்னிடத்தில் வந்த அடிமையை அவனுடைய எஜமானிடத்தில் ஒப்புக்கொடாயாக… அவன் உனக்கு இஷ்டமான இடத்தில் உன்னோடே தங்குவானாக” (உபாகமம் 23:15-16). உலக வரலாற்றிலேயே தப்பியோடிய அடிமைக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த ஒரே சட்டம் இதுதான். இது அடிமையை ஒரு ‘பொருள்’ என்று கருதாமல், சுதந்திரம் விரும்பும் ‘மனிதன்’ என்று அங்கீகரித்தது.
  ஆ. உடல் உறுப்பு சேதமும் விடுதலையும்:
  பண்டைய மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் (Ancient Near East), ஒரு எஜமான் கோபத்தில் அடிமையை அடித்து ஊனப்படுத்தினால், எஜமானனுக்குச் சிறிய அபராதம் மட்டுமே விதிக்கப்படும்; அடிமைக்கு விடுதலை கிடைக்காது. ஆனால் வேதாகமம், “ஒருவன் தன் வேலைக்காரனை… அடிக்கப்போய், அவன் பல் விழுந்துபோனால், அவன் பல்லுக்கு ஈடாக அவனை சுயாதீனமாய் அனுப்பிவிடக்கடவன்” (யாத்திராகமம் 21:26-27) என்று கூறுகிறது. எஜமானின் வன்முறைக்குத் தண்டனையாக அடிமைக்குச் சுதந்திரம் வழங்கும் சட்டம் இஸ்ரவேலில் மட்டுமே இருந்தது.

2. பெண் அடிமைகளின் நிலை மற்றும் உரிமைகள்
   பெண் அடிமைகள் குறித்த பழைய ஏற்பாட்டுச் சட்டங்கள் (குறிப்பாக யாத்திராகமம் 21:7-11) பலரால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. இது பெண்களைப் பாலியல் அடிமைகளாக விற்பதற்கான சட்டம் அல்ல; மாறாக, வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய ஏழைப் பெண்களைப் பாதுகாப்பதற்கான சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டமாகும்.
   அக்காலத்தில் ஒரு தந்தை கடும் வறுமையில் இருந்தால், தன் மகளைப் பட்டினியால் சாகவிடாமல் இருக்க, ஒரு செல்வந்தர் வீட்டில் பணிப்பெண்ணாக இணைப்பார். இது திருமண ஒப்பந்தம் போன்றது. இதற்குக் கடவுள் விதித்த கடுமையான நிபந்தனைகள்:

• குடும்ப அந்தஸ்து: அவளை வாங்கிய எஜமான் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் அல்லது தன் மகனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டும். அப்போது அவளை ஒரு அடிமையாக நடத்தாமல், “மகள்களைப் போல” (யாத்திராகமம் 21:9) நடத்த வேண்டும்.
• மூன்று அடிப்படை உரிமைகள்: ஒருவேளை அந்த எஜமான் வேறு திருமணம் செய்தாலும், இந்தப் பெண்ணுக்கு வழங்க வேண்டிய உணவு, உடை மற்றும் தாம்பத்திய உரிமை (Marital rights) எதையும் குறைக்கக் கூடாது (யாத்திராகமம் 21:10).
• நிபந்தனையற்ற விடுதலை: மேலே சொன்ன மூன்று உரிமைகளில் ஒன்றை எஜமான் நிறைவேற்றத் தவறினாலும், அப்பெண் எவ்விதப் பணமும் செலுத்தாமல் இலவசமாக விடுதலை அடைந்து செல்லலாம் (யாத்திராகமம் 21:11).
  இது அப்பெண்ணை வெறும் வேலைக்காரியாகவோ அல்லது பாலியல் பொருளாகவோ பார்க்காமல், அவளுக்குக் குடும்ப கௌரவத்தையும் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்தது.

3. அடிமைத்தனம் அல்ல, கடன் ஒப்பந்தம் (Indentured Servitude)
   வேதாகமத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ‘எபெட்’ (Ebed) என்ற வார்த்தையை “அடிமை” என்று மொழிபெயர்ப்பதை விட “ஒப்பந்த ஊழியக்காரன்” என்று புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது.

• கட்டாய விடுதலை: இஸ்ரவேலில் எவரும் நிரந்தர அடிமையாக இருக்க முடியாது. ஆறு ஆண்டுகள் வேலை செய்தபின், ஏழாம் ஆண்டில் அவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட வேண்டும் (யாத்திராகமம் 21:2). விடுதலை பெறும்போது, அவர்கள் பிழைப்பு நடத்துவதற்குத் தேவையான ஆடு, மாடு மற்றும் தானியங்களை எஜமான் கொடுத்து அனுப்ப வேண்டும் என்று உபாகமம் 15:13-14 கட்டளையிடுகிறது.
• ஓய்வு நாள் உரிமை: அடிமைகளுக்கு விடுமுறை என்பதே இல்லாத காலத்தில், வாரத்தின் ஏழாம் நாளான ஓய்வுநாளில் அடிமைகளும், வேலைக்காரிகளும் கட்டாயம் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று பத்துக்கட்டளை (உபாகமம் 5:14) வலியுறுத்தியது. எஜமானனுக்கு இருக்கும் ஓய்வு உரிமை அடிமைக்கும் இருந்தது.
  முடிவுரை
  கடவுள் ஏன் அடிமைத்தனத்தை உடனடியாகத் தடை செய்யவில்லை?
  மனித சமுதாயம் முதிர்ச்சியடையாத காலகட்டத்தில், கடவுள் அவர்களின் கடின இருதயத்தின் நிமித்தம் (மத்தேயு 19:8) சில நடைமுறைகளை அனுமதித்தார். ஆனால், அவற்றை அப்படியே விட்டுவிடாமல், அதனுள் புரட்சிகரமான மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தார். அன்றைய சமூகத்தில் அடிமைகள் “பேசும் கருவிகளாக” (Living Tools – Aristotle) கருதப்பட்டனர். ஆனால் வேதாகமம் அவர்களை “தேவ சாயலில் படைக்கப்பட்ட சகோதரர்களாக” உயர்த்தியது.
  பழைய ஏற்பாடு அடிமைத்தனத்தை முறைப்படுத்தி (Regulated), அதன் கொடுமையைக் குறைத்தது. இதுவே புதிய ஏற்பாட்டில், பவுல் பிலமோனுக்கு (Philemon) எழுதிய நிருபத்தில் முழுமையடைகிறது. பவுல், ஓடிப்போன அடிமையான ஒநேசிமுவை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, “இனி அவனை அடிமையாக அல்ல, பிரியமுள்ள சகோதரனாக ஏற்றுக்கொள்” (பிலமோன் 1:16) என்று கூறுகிறார்.
  ஆகவே, பழைய ஏற்பாடு அடிமைத்தனத்தை ஆதரிக்கவில்லை; மாறாக, மனித உரிமைகள் அற்ற இருண்ட காலத்தில், அடிமைகளின் உரிமைகளுக்காகவும், பாதுகாப்புக்காகவும் குரல் கொடுத்த முதல் குரல் வேதாகமமே ஆகும்.