இந்தியாவிற்காகத் தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்த வெள்ளைக்காரத் துறவி – தீனபந்து சி.எப். ஆண்ட்ரூஸ்

எம்.வி. வெங்கட்ராம் அவர்கள் எழுதிய ‘நாட்டுக்கு உழைத்த நல்லவர்:

சி.எப். ஆண்ட்ரூஸ்’ என்ற புத்தகத்தைப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பொதுவாக சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறு என்றாலே காந்தி, நேரு, பாரதியார் போன்ற பெயர்கள்தான் நம் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், ஒரு அந்நிய தேசத்து மனிதர், நம் இந்திய மண்ணின் மீது எத்துணை அன்பு வைத்திருக்க முடியும் என்பதை இந்தப் புத்தகம் எனக்கு உணர்த்தியது.

சார்ல்ஸ் ஃப்ரீயர் ஆண்ட்ரூஸ் (C.F. Andrews) – இங்கிலாந்தில் பிறந்து, 1904-ல் ஒரு கிறிஸ்தவ மிஷனரியாக இந்தியா வந்தவர். ஆனால், அதிகாரத் தோரணையில் இல்லாமல், இந்திய ஏழை எளிய மக்களின் துயரத்தைத் தன் துயரமாக ஏற்றுக்கொண்டவர்.

இந்த நூலிலிருந்து நான் அறிந்துகொண்ட, என்னை வியக்க வைத்த சில முக்கியமான வரலாற்றுத் தகவல்களை உங்களோடு பகிர விரும்புகிறேன்:

1. காந்தி அளித்த ‘தீனபந்து’ பட்டம்:

ஆரம்ப காலத்தில் டெல்லி செயின்ட் ஸ்டீபன் கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்த ஆண்ட்ரூஸ், நிறவெறிக்கு எதிராகப் போராடிய காந்திக்குத் துணையாகத் தென்னாப்பிரிக்கா வரை சென்றவர். இந்தியர்களின் வலியைக் கண்டு துடித்த அவரது தியாக உள்ளத்தைக் கண்டே, மகாத்மா காந்தி அவருக்கு ‘தீனபந்து’ (ஏழைகளின் தோழன்) என்ற பட்டத்தை அளித்தார். காந்திக்கும் தாகூருக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக இருந்தவர் இவர்.

2. பிஜி தீவின் அடிமை முறைக்கு முடிவு:

இந்தப் புத்தகத்தின் மிக முக்கியமான பகுதியாக நான் கருதுவது ‘பிஜித் தீவினிலே’ என்ற அத்தியாயம். அக்காலத்தில் பிஜி தீவு கரும்புத் தோட்டங்களில் வேலை செய்யச் சென்ற இந்தியர்கள் (குறிப்பாகத் தமிழர்கள்) ‘ஒப்பந்தக் கூலி முறை’ (Indentured Labour) என்ற பெயரில் மிருகங்களை விடக் கேவலமாக நடத்தப்பட்டனர். அங்கு நேரில் சென்று அந்த அவலங்களை உலகுக்குத் தெரியப்படுத்தியவர் ஆண்ட்ரூஸ். அவரது இடைவிடாத போராட்டத்தால்தான் 1920-ல் அந்த நவீன அடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்டது.

3. ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை எதிர்ப்பு:

ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை நடந்தபோது, ஒரு ஆங்கிலேயராக இருந்தும் தன் சொந்த நாட்டு அரசை எதிர்த்துச் கர்ஜித்தவர் இவர். அந்தச் சம்பவத்தை “திட்டமிட்ட படுகொலை” என்றும், “கசாப்பு கடை செயல்” என்றும் கடுமையாக விமர்சித்து, பாதிக்கப்பட்ட பஞ்சாப் மக்களுக்காக நிவாரணப் பணிகளை முன்னின்று நடத்தினார்.

4. தொழிலாளர்களின் தோழன்:

வெறும் அரசியல் விடுதலையை மட்டும் அவர் விரும்பவில்லை. இந்தியத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காகவும் போராடினார். 1925 மற்றும் 1927-ல் அகில இந்திய தொழிற்சங்க காங்கிரஸின் (AITUC) தலைவராகவும் பதவி வகித்துள்ளார் என்பது பலரும் அறியாத தகவல். ரயில்வே மற்றும் பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்களின் உரிமைக்காகப் பல போராட்டங்களை இவர் முன்னெடுத்துள்ளார்.

5. உண்மையான இறைத்தொண்டு:

ஒரு மிஷனரியாக வந்தாலும், மதம் மாற்றுவதை விட மக்களின் வறுமையைப் போக்குவதே உண்மையான இறைத்தொண்டு என்று வாழ்ந்து காட்டினார். “இந்தியாவே என் தாய்நாடு” என்று பெருமையோடு சொல்லிக்கொண்ட ஆண்ட்ரூஸ், 1940-ல் கல்கத்தாவில் மறையும் வரை இந்த மண்ணிற்காகவே உழைத்தார்.

தியாகம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்திற்கோ, மதத்திற்கோ, நிறத்திற்கோ சொந்தமானது அல்ல என்பதற்கு சி.எப். ஆண்ட்ரூஸின் வாழ்வே சாட்சி. வரலாறு, அரசியல் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய நூல் இது.

இப்படிப்பட்ட மாமனிதர்களை நினைவு கூறுவது நமது கடமை!