இந்தியப் பெண்களின் விடிவெள்ளி: டாக்டர் நான்சி மோனெல்

“அன்பினால் ஏவப்பட்டு, தியாகத்தால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை”

​அமெரிக்காவின் நியூயார்க் பட்டணத்தில் 1841-ம் ஆண்டு பிறந்த நான்சி மோனெல், ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாகத் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ஆனால், பிற்காலத்தில் இந்திய சரித்திரத்தில், குறிப்பாகப் பெண்களின் மருத்துவ மற்றும் சமூக வரலாற்றில் ஒரு நீங்காத இடத்தைப் பிடிப்பார் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். தகப்பனின் அன்பு கிடைக்காத தனது சிறுவயது வெறுமையை, பரலோகத் தகப்பனின் அன்பால் நிரப்பிக் கொண்ட அவர், அந்த அன்பை உலகிற்குப் பகிர்ந்தளிக்கத் தன்னை ஒரு மெழுகுவர்த்தியாக உருக்கிக்கொண்டார்.

​1. ஆரம்பகால அர்ப்பணிப்பும் அழைப்பும்

​தகப்பனற்ற சூழ்நிலை பலரை மனச்சோர்வுக்குள்ளாக்கும். ஆனால் நான்சியோ, “தகப்பன் இல்லாத பிள்ளைகளுக்குத் தகப்பனாகவும், விதவைகளுக்கு நியாயாதிபதியாகவும் இருக்கிறார்” என்ற இறைவார்த்தையைத் தன் வாழ்வின் அஸ்திவாரமாக்கினார். சிறுவயதிலேயே கிறிஸ்துவுக்குள் அவர் கண்டடைந்த அந்த உறுதி, பிற்காலத்தில் எத்தனையோ சவால்களை எதிர்கொள்ள அவருக்கு உதவியது.

​அந்நாட்களில், மருத்துவத் துறை என்பதே ஆண்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது. அதிலும் ஒரு பெண், அறுவை சிகிச்சை நிபுணராக (Surgeon) உருவெடுப்பது சாதாரண காரியமல்ல. 1872-ல் நியூயார்க் மருத்துவக் கல்லூரியில் முதலிடம் பிடித்து பட்டம் பெற்றதோடு மட்டுமல்லாமல், அறுவை சிகிச்சையில் நிபுணத்துவம் பெற்றார். அமெரிக்காவில் தங்கிப் பணிபுரிந்திருந்தால், மிகப்பெரிய செல்வமும் புகழும் அவரைத் தேடி வந்திருக்கும். ஆனால், “தேவனுடைய அழைப்பு” அவரை சுகபோகங்களை விட்டுவிட்டு, அறியாத தேசமான இந்தியாவிற்கு வரத் தூண்டியது.

​2. கலாச்சாரத் தடைகளைத் தகர்த்த விடாமுயற்சி

​1873-ல் இந்தியா வந்திறங்கியபோது, இங்குள்ள சூழல் மிகவும் கடினமாக இருந்தது. வெப்பமண்டல காலநிலை, போக்குவரத்து வசதியின்மை, தகவல் தொடர்புச் சிக்கல்கள் எனப் பல தடைகள் இருந்தன.

​எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்திய கலாச்சாரத்தில் பெண்கள் ஆண்களைச் சந்தித்து மருத்துவம் பார்ப்பது பாவமாகக் கருதப்பட்டது. “கோஷா” (Ghosha) முறை அல்லது பர்தா அணியும் வழக்கம் காரணமாகப் பெண்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தனர். பிரசவ நேரங்களில் சரியான மருத்துவ உதவி கிடைக்காமல் தாய்மார்களும் சிசுக்களும் இறப்பது சர்வசாதாரணமாக இருந்தது. இதைக் கண்ட நான்சியின் இதயம் நொறுங்கியது. “விடாமுயற்சி” ஒன்றையே ஆயுதமாகக் கொண்டு, அவர் ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று பெண்களுக்கு மருத்துவம் பார்த்தார். மருத்துவத்தோடு சேர்த்து, கிறிஸ்துவின் ஜீவனுள்ள அன்பையும் அவர் அந்த இருண்ட அறைகளுக்குள் கொண்டு சென்றார்.

​3. ராஜபோகத்தை உதறிய தியாக உள்ளம்

​டாக்டர் நான்சியின் மருத்துவத் திறமை ஹைதராபாத் நிஜாம் மற்றும் உயர்குடி மக்களிடம் அவரைப் பிரபலமாக்கியது. ஹைதராபாத்தில் அவர் பணியாற்றிய காலம் ஒரு கனவுலக வாழ்க்கை போன்றது. அரச குடும்பத்துப் பெண்களுக்கு மருத்துவம் பார்க்க, அவர் யானை மீதும், பல்லக்குகளிலும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். அவருக்குப் பாதுகாப்பாகச் சிப்பாய்கள் வந்தனர்; ராஜ மரியாதைகள் வழங்கப்பட்டன.

​ஆனால், இந்த ஆடம்பர வாழ்க்கை நான்சியின் ஆத்துமாவுக்குத் திருப்தி அளிக்கவில்லை. “ஏழைகளுக்கு சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்படவும், சிறைப்பட்டவர்களை விடுதலையாக்கவும் என்னை அனுப்பினார்” என்ற கிறிஸ்துவின் சத்தம் அவருக்குள் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

​1877-ல் டாக்டர் ஹென்றி மான்செல் (Dr. Henry Mansell) என்பவரைத் திருமணம் செய்த பிறகு, ஒரு மிகச்சிறந்த முடிவை எடுத்தார். “தேவன் என்னை இந்தியாவிற்கு அனுப்பியது பணக்காரர்களுக்குச் சேவை செய்ய அல்ல, ஏழை எளிய மக்களுக்கே” என்று உணர்ந்து, அந்த ராஜபோக வாழ்வைத் துறந்தார். இது சாதாரண தியாகம் அல்ல; ஒரு ராணியைப் போல வாழ்ந்த வாழ்க்கையை உதறிவிட்டு, தூசியும் நோயும் நிறைந்த ஏழை மக்களின் குடிசைகளைத் தேடிச் சென்றது, கிறிஸ்துவின் அன்பின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாகும்.

​4. காலராவிற்கு எதிராகக் களமிறங்கிய கடவுளின் அன்பு

​1890-ல் வட இந்தியாவில் காலரா (Cholera) நோய் காட்டுத்தீயாகப் பரவியது. அந்நாட்களில் காலரா வந்தால், சொந்த உறவினர்களே நோயாளிகளைக் கைவிட்டு ஓடிவிடுவார்கள். ஆனால் டாக்டர் நான்சியோ, மரண பயம் சிறிதும் இன்றி களத்தில் இறங்கினார்.

​”தனக்கு நோய் வந்துவிடுமோ” என்ற சுயநல சிந்தனை அவரிடம் இல்லை. ஒவ்வொரு நோயாளியின் அருகிலும் சென்று, அவர்களைத் தொட்டுப் பேசி, மருந்தும் ஆறுதலும் அளித்தார். மரணப் படுக்கையில் இருந்த பலர், டாக்டர் நான்சியின் முகத்தில் கிறிஸ்துவின் அன்பைக் கண்டனர். அவரது அன்பும் அர்ப்பணிப்பும் மருந்துகளை விட அதிகமாக வேலை செய்து, பலரை மரணத்திலிருந்து மீட்டது.

​5. சமூக அநீதிக்கு எதிரான போர்வாள் (சமூக சீர்திருத்தம்)

​டாக்டர் நான்சி வெறும் மருத்துவர் மட்டுமல்ல; அவர் ஒரு சமூகப் போராளியாகவும் மாறினார். அக்காலத்தில் “குழந்தை திருமணம்” என்ற பெயரில் சிறுமிகள் வயதான ஆண்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டனர். கணவன் இறந்தால், அந்தச் சிறுமிகள் விதவைகளாகி, மொட்டையடிக்கப்பட்டு, சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டக் கொடுமை நிகழ்ந்தது.

​இதைக் கண்டு நான்சி கொதித்தெழுந்தார். மருத்துவப் பணியை ஒருபுறம் வைத்துவிட்டு, சட்டப் போராட்டத்தைக் கையில் எடுத்தார். 1890-களில், பெண்களின் திருமண வயதை உயர்த்தக் கோரி 55 பெண் மருத்துவர்களிடம் கையெழுத்து வாங்கி, அரசாங்கத்திடம் மனு அளித்தார்.

​அவருடைய விடாமுயற்சியின் விளைவாக, அரசாங்கம் அசைந்தது. “Age of Consent Act” (திருமண வயது வரம்புச் சட்டம்) கொண்டுவரப்பட்டு, பெண்களின் திருமண வயது 14-ஆக உயர்த்தப்பட்டது. இன்று இந்தியப் பெண்கள் அனுபவிக்கும் பல சுதந்திரங்களுக்குப் பின்னால், டாக்டர் நான்சி போன்ற மிஷனெரிகளின் கண்ணீரும் வியர்வையும் இருக்கிறது.

​முடிவுரை: ஒரு சகாப்தத்தின் நிறைவு

​தொடர்ந்து 30 ஆண்டுகள், ஓய்வில்லாமல் உழைத்த டாக்டர் நான்சி மோனெல், 1903-ல் தனது ஓட்டத்தை முடித்துக்கொண்டு கர்த்தருக்குள் நித்திரை அடைந்தார்.

அவர் ஒரு மருத்துவராக உடல்களைக் குணப்படுத்தினார். ஒரு மிஷனெரியாக ஆத்துமாக்களை மீட்டார். ஒரு போராளியாகப் பெண்களின் உரிமைகளை மீட்டெடுத்தார். அன்பானவர்களே, டாக்டர் நான்சி மோனெல் நமக்கு விட்டுச் செல்லும் பாடம் ஆழமானது. திறமையும் வாய்ப்புகளும் இருந்தும், அவர் தனக்காக வாழாமல் பிறருக்காக வாழ்ந்தார். “எதைச் செய்தாலும் அதை மனுஷர்களுக்கென்று செய்யாமல் கர்த்தருக்கென்றே மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள்” (கொலோசெயர் 3:24) என்ற வசனத்திற்கு அவர் ஒரு வாழும் சாட்சியானார்.